gün gelir büyürsün ya birden

yorgundum
huzur istedim
hayatına girdim
zorla alıştırdım kendimi
mutlu oldum
üzüldüm
kendimi cezalandırma yöntemimdin başlarda
sonra sebebim oldun
güzel hayaller kurduk
sevdim
sevildim
seviştim
huzur sendeydi
huzur bendeydi
alıştım
seninle yaşamaya başladım
sen yine eskisi gibi doyumsuzlaştın
bağlanmaktan korktun
ben senden yoruldum
hayaller kurmak artık sonumuzu getiriyordu
ne kadar çok seversek o kadar uzaklaşıyorduk
sende bende korktuk
benden gitmen için geldim
gitmek istemedin
sonunda yine ben gittim
senden, hayallerden, düzenden, yaşamdan, mutluluktan kaçtım
acılarla olgunlaşmayı seçtim
ve sonunda senin en korktuğun oldu
ben senden de, kendimden de gittim...

gidiyorum bu şehirden

gidiyorum yine bu şehirden:( mutlu olmam gerekirken neden mutsuzum? herşey alt üst olacak ben yaptığım her şeyi aynı sabırsızlıkla yıkacakmışım gibi...
herşey olacağına varır değil mi? herkes hakettiğini yaşar?her hatanın bedeli ödenir?
gel ey seher şarkısında içlenmekteyim bunları yazarken 5 saat sonra bambaşka biyerde olacağım için heyecanlı, ümitsiz, sabırsız karmakarışık duygular içerisindeyim.
Sanırım redd'in şarkısında olduğu gibi "inandım, yaşadım, yaşandım daha çok"

hiç bir yerimde yok asaletin ibresi

Ben allahın sevgili kuluyum en kötü zamanımda beni seninle ödüllendirdi:) Kimine göre harika gelen bu sözler neden benim kulağımı tırmaladı?
Neden bunun karşılığında mutlu olmam gerekirken sen bana ödül müsün yoksa ceza mı henüz tahlil edemiyorum yanıtı verdim.
Benim sorunum ne, ne yapmaya çalışıyorum, beklentilerim isteklerim ne acaba? Doyumsuz muyum?
Kendimi anlayamaz oldum git gide zorlaşıyorum kendime.Çok fazla insan içine karışmamam gerek sanırım beni en çok insanlar karmaşıklaştırıyor. Öylesine net sade yaşamak istiyorum ama ne mümkün:(
Mutsuzluğum kronikleşti sanırım ve virüs gibi çevreme de yaymaya başladım. Kimi soksam hayatıma onu da mutsuz etmek için elimden geleni yapıyorum fakat ne hikmetse sonunda yine ben mutsuz oluyorum?
Biri bana bişey yaptırmış olmalı ve bunların nedeni bu olmalı diyerek kendimi aptalca teselli etmek ümitsizliğimin göstergesi.
Yetinmeyi bilmemek en kötü bi ceza sanırım insanoğluna verilmiş.
Ve ben bununla cezalandırılmış olmalıyım.
Diyorum ki her seferinde evet bu kez iyi güzel herşey...Peki ben neden öylesine söyler oldum bu sözleri. Neden çevreme göre herşey mükemmel sürerken hayatımda bende doldurulamaz bir boşluk var?

BİLİYORUM SANA GİDEN

Biliyorum sana giden yollar kapalı
Üstelik sen de hiç bir zaman sevmedin beni

Ne kadar yakından ve arada uçurum;
İnsanlar, evler, aramızda duvarlar gibi

Uyandım uyandım, hep seni düşündüm
Yalnız seni, yalnız senin gözlerini

Sen Bayan Nihayet, sen ölümüm kalımım
Ben artık adam olmam bu derde düşeli

Şimdilerde bir köpek gibi koşuyorum ordan oraya
Yoksa gururlu bir kişiyim aslında, inan ki

Anımsamıyorum yarı dolu bir bardaktan su içtiğimi
Ve içim götürmez kenarından kesilmiş ekmeği

Kaç kez sana uzaktan baktım 5.45 vapurunda;
Hangi şarkıyı duysam, bizim için söylenmiş sanki

Tek yanlı aşk kişiyi nasıl aptallaştırıyor
Nasıl unutmuşum senin bir başkasını sevdiğini

Çocukça ve seni üzen girişimlerim oldu;
Bağışla bir daha tekrarlanmaz hiçbiri

Rastlaşmamak için elimden geleni yaparım
Bu böyle pek de kolay değil gerçi...

Alışırım seni yalnız düşlerde okşamaya;
Bunun verdiği mutluluk da az değil ki

Çıkar giderim bu kentten daha olmazsa,
Sensizliğin bir adı olur, bir anlamı olur belki

İnan belli etmem, seni hiç rahatsız etmem,
Son isteğimi de söyleyebilirim şimdi:

Bir geceyarısı yazıyorum bu mektubu
Yalvarırım onu okuma çarşamba günleri

CEMAL SÜREYA

mış gibi...

İnsan kendini ne kadar kolay kandırabilir ki? Mış gibi yapmak neyi kolaylaştırır hayatta? Şimdi bir sevgilim varmış gibi, özel şeyler yaşıyormuşum gibi, onu merak ediyormuşum ilgileniyormuşum gibi:) Ne saçma, ne boş aslında sadece can sıkıntısından yapılan şeyler? Çocuk muyum ki sıkıntıdan insanların canını acıtıyorum.Yoksa bu bir kişilik bozukluğu mu? Bir adamın yanında uyanmak huzur veriyor diye sadece ne kadar şey paylaşabilirsin ki? Seviyormuş gibi davranıp kendini de kandırmak ve buna inandırmak... Ne salakça... Onun kokusunun üstüme sinmesi, fedakarlıklar, aramalar, kıskanmalar, inandırma çabaları...
Çocukluğumdan kalma inadımdan mı kaynaklanıyor acaba herşeyin tamamen benim olmasını istemem. Benim olunca değerini bilememem ve bırakıp gitmem...
Eski sevgililerimin yeni sevgililerinden de hep nefret ettim hayatım boyunca ne kadar kötü olabilirler ki sevdiğim adamların sevdikleri? Saçma sapan bir yaşam tarzı oluşturdum kendime sanırım...Titreyip kendime gelme zamanım ama ona bile halim yok...
Yaşıyor"muş" gibi yapıyorum...