Bu günlerde herkes gitmek istiyor.
Küçük bir sahil kasabasına,
Bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara...
Hayatından memnun olan yok.
Kiminle konuşsam aynı şey...
Herşeyi, herkesi bırakıp gitme isteği.
Öyle "yanına almak istediği üç şey" falan yok.
Bir kendisi...
Bu yeter zaten.
Herşeyi, herkesi götürdün demektir.
Keşke kendini bırakıp gidebilse insan.
Ama olmuyor.
Hadi kendimize razıyız diyelim,
Öteki de olmuyor;
Yani herşeyi yüzsütü bırakmak göze alınmıyor.
Böyle gidiyoruz işte.
Bir yanımız "kalk gidelim",
Öbür yanımız "otur" diyor.
"O"tur" diyen kazanıyor.
O yan kalabalık zira...
İş, güç, sorumluluk, çoluk çocuk, aile,
Güvende olma duygusu...
En kötüsü alışkanlık...
Alışkanlığın verdiği rahatlık,
Monotonluğun doğurduğu bıkkınlığı yeniyor.
Kalıyoruz...
Kuş olup uçmak isterken, ağaç olup kök salıyoruz.
Evlenmeler,
Bir çocuk daha doğurmalar,
Borçlara girmeler,
İşi büyütmeler...
Bir köpek bile bizi uçmaktan alıkoyabiliyor.
Misal ben;
Kapıdaki Rex'i bırakıp gidemiyorum.
Değil bu şehirden gitmek,
İki sokak öteye taşınamıyorum.
Alıp götürsem gelmez ki...
Bütün sokağın köpeği olduğunun farkında.
Herkes onu, o herkesi seviyor.
Hangi birimizle gitsin?
"Sırtında yumurta küfesi taşımak" diye bir deyim vardır.
Evet, sırtımızda yumurta küfesi var hepimizin.
Kendi imalatımız küfeler...
Ama eğreti de yaşanmaz ki bu dünyada.
Ölüm var zira!
Ölüme inat tutunmak lazım,
İnadına kök salmak lazım.
Bari ufak kaçışlar yapabilsek.
Var tabi yapanlar, ama az.
Sadece kaymak tabakası.
Hepimiz kaçabilsek...
Bütçe, zaman, keyif denk olsa...
Gün içinde mesela;
Küçücük gitmeler yapabilsek.
Ne mümkün?
Sabah 9 akşam 18...
Sonra başka mecburiyetler...
Sıkışıp kaldık...
Sırf yeme, içme, barınmanın bedeli bu kadar ağır olmamalı.
Hayatta kalabilmek için bir ömür veriyoruz.
Bir ömür karşılığı bir ömür yani...
Ne saçma...
Bahar mıdır bizi bu hale getiren?
Galiba..
Ben her bahar aşık olmam
Ama her bahar gitmek isterim.
Gittiğim olmadı hiç, ama olsun...
İstemek de güzel.
Can Yücel
14 Eylül 2009 Pazartesi
21 Ağustos 2009 Cuma
böyle kahpedir dünya
son 11. staj günümde yoğun çalışmalarım dolayısıyla 3 film izleme olanağı buldum:) biri klasiklerden diğer ikisinde bildiğin romantik komedi piyasa filmiydi.
çok enterasan olan "hayalet sevgililerim"di. her erkeğin özlemini duyduğu yaşama sahip adamın başından geçenler hayallerini yıkmaya yönelik olsa da, olabildiğince gerçekti.
abi ben çok çapkınım, bağlanamam, kız kaprisi çekemiyorum vs. komik erkek tripleridir ya kim seni bağlamak istedi ki bağlanasın:) kandırılması en kolay tür...
çevremdeki kızların günden güne bayağılaşan kaşarlıklarını gördükçe gerçekten erkeklere üzülüyorum artık. ucuz kız, zor erkek dünyasında yaşamak değilim:)
telis yazarken bi yandan da hayata dair sıkıntılara girdim...
çok enterasan olan "hayalet sevgililerim"di. her erkeğin özlemini duyduğu yaşama sahip adamın başından geçenler hayallerini yıkmaya yönelik olsa da, olabildiğince gerçekti.
abi ben çok çapkınım, bağlanamam, kız kaprisi çekemiyorum vs. komik erkek tripleridir ya kim seni bağlamak istedi ki bağlanasın:) kandırılması en kolay tür...
çevremdeki kızların günden güne bayağılaşan kaşarlıklarını gördükçe gerçekten erkeklere üzülüyorum artık. ucuz kız, zor erkek dünyasında yaşamak değilim:)
telis yazarken bi yandan da hayata dair sıkıntılara girdim...
28 Temmuz 2009 Salı
dinle kendini
gidenlerin ardından yitirilen nedir?
neden kaybettiğini sanar insan onu yalnız bırakmayı seçenleri... yalnızlık belki de özgürlük gibidir. yitireceklerin olmaz yalnızsan kısıtlanmazsın hayatta 2 kişilik de yaşamazsın mesela artık teksindir. kararlarını, hatalarını tek başına alman atlatman gerekir. tek kötü yanı belki mutluluklarını da tek başına yaşayacak olmandır. belki yalnızsan mutlu da olamazsın kim bilir...
önemli olan kendinle hesaplaşabilmek değil midir?
acını,sevincini, kazancını, kaybını tek başına da sırtlayabilmek...
bence kimse yalnız kalamaz bu hayatta, nasıl özgür olamıyorsak yalnız da kalamayız, istesek de yapamayız. söz gelimi de olsa eş, dost, aile, akraba, eskiler, yeni olma çabasındakiler... hep yanımızdalar değil mi? kalabalık da aslında yalnızlık değil mi?
neden kaybettiğini sanar insan onu yalnız bırakmayı seçenleri... yalnızlık belki de özgürlük gibidir. yitireceklerin olmaz yalnızsan kısıtlanmazsın hayatta 2 kişilik de yaşamazsın mesela artık teksindir. kararlarını, hatalarını tek başına alman atlatman gerekir. tek kötü yanı belki mutluluklarını da tek başına yaşayacak olmandır. belki yalnızsan mutlu da olamazsın kim bilir...
önemli olan kendinle hesaplaşabilmek değil midir?
acını,sevincini, kazancını, kaybını tek başına da sırtlayabilmek...
bence kimse yalnız kalamaz bu hayatta, nasıl özgür olamıyorsak yalnız da kalamayız, istesek de yapamayız. söz gelimi de olsa eş, dost, aile, akraba, eskiler, yeni olma çabasındakiler... hep yanımızdalar değil mi? kalabalık da aslında yalnızlık değil mi?
26 Temmuz 2009 Pazar
stajyer
staj yapmak eğitici midir?
1 buçuk yıl türkiye'nin en seçkin kurumlarından birinde staj yapmış biri olarak hala bu sorunun cevabını bulamıyorum:)
stajın en korkuncu yaz dönemine denk gelen ve benim şuan çok zengin okulum sayesinde yapmış olduğum 60 iş günü olanı bence. herkes tatil yaparken, stajını bitirirken, kurumun kadrolu stajeri damgası yemek de bunun diğer bir yanı:)
ben artık 1 hafta da olsa tatil yapmak istiyorum ve oksijensiz kaldığım için de akli işlevselliğimi kaybettim sanırım:)
1 buçuk yıl türkiye'nin en seçkin kurumlarından birinde staj yapmış biri olarak hala bu sorunun cevabını bulamıyorum:)
stajın en korkuncu yaz dönemine denk gelen ve benim şuan çok zengin okulum sayesinde yapmış olduğum 60 iş günü olanı bence. herkes tatil yaparken, stajını bitirirken, kurumun kadrolu stajeri damgası yemek de bunun diğer bir yanı:)
ben artık 1 hafta da olsa tatil yapmak istiyorum ve oksijensiz kaldığım için de akli işlevselliğimi kaybettim sanırım:)
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
